『คติชาวบ้านกับการพัฒนาคุณภาพชีวิต』（รองศาสตราจารย์ผาสุก มุทธเมธา / สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์ / พ.ศ.๒๕๓๕）の序文から出題する。
๑. ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติ สิ่งแวดล้อมเช่นนี้มีส่วนสำคัญในการทำให้มนุษย์รู้จักใช้ประโยชน์จากสิ่งแวดล้อมและช่วยให้รู้จักสงวนรักษาทรัพยากรธรรมชาติด้วย
๒. เนื่องจากมนุษย์เป็นสัตว์ที่มีปัญญา รู้จักศึกษา สังเกต มีสมอง ให้คิดและจดจำ มีภาษาเป็นสื่อความเข้าใจกันได้ สามารถประดิษฐ์เครื่องมือ เครื่องใช้ เครื่องนุ่งห่ม สร้างที่อยู่อาศัย ฯลฯ
๓. มนุษย์จึงสามารถพัฒนาความเป็นอยู่ของตน สามารถสนองความต้องการของตนทางด้านปัจจัยสี่ ให้เจริญก้าวหน้าขึ้นไปเรื่อยๆ รวมทั้งสร้างสิ่งที่เป็นถาวรวัตถุต่างๆ ตามลัทธิความเชื่อ ความเลื่อมใส ศรัทธาของตน ของหมู่คณะ
๔. สิ่งต่างๆ เหล่านั้น มีศิลปะแสดงเอกลักษณ์ของหมู่คณะ และบ่งบอกยุคสมัยพร้อมกันไปด้วย
๕. สังคมประกิตเป็นกระบวนการที่สำคัญของการถ่ายทอดวัฒนธรรมจากรุ่นหนึ่งไปสู่คนอีกรุ่นหนึ่ง คนรุ่นหลังมีความคิด ความเชื่อ วิถีชีวิต ฯลฯ ตามแบบบรรพบรุษของตน ความมั่นคงของสังคมจึงเกิดขึ้นและต่อเนื่องกันมา