『กลุ่มวิชาภาษาไทย』(タイ小学校4年生向け参考書 อักษรพิพัฒน์社刊 พ.ศ.๒๕๓๓)の第1章から出題する。
๑. นายพรานผู้บิดา ก่อนตายได้สั่งบุตรทั้งสองคนว่า พ่อเลี้ยงลูกหมีไว้ตัวหนึ่ง ฝึกให้มันรู้กริยาของมนุษย์ได้แทบทุกอย่าง จงเลี้ยงดูอย่าให้อดอยาก ถ้าเจ้าเข้าป่าเจ้าจงเอามันจะรักษาเจ้าให้พ้นภัย
๒. บุตรได้ปฏิบัติตามคำสั่งของบิดาเสมอมา ครั้นต่อมาคิดประมาทเห็นว่าหมีเป็นเพียงสัตว์เดียรัจฉาน ไม่ทำประโยชน์สิ่งใดให้เลย วันหนึ่งพรานผู้พี่ได้เข้าป่าล่าเนื้อไปเพียงผู้เดียวไม่ได้เอาหมีไปด้วย
๓. ครั้นพบเนื้อก็ไล่ติดตามไปจนถึงป่ารกทึบก็ตกใจกลัวสัตว์ร้าย คิดถึงหมีซึ่งเคยออกล่าสัตว์ด้วยกันทุกครั้ง ทันใดเสือตัวหนึ่งออกมาจากพุ่มไม้แผดเสียงดัง
๔. นายพรานตกใจกลัวยกปืนขึ้นลั่นไก เสือฉลาดก็ฟุบหมอบลงจึงไม่ถูกที่สำคัญ แล้วมันก็กระโดดเข้าใส่ด้วยความโกรธและกัดนายพรานสิ้นชีวิต
๕. หมีนอนหลับตื่นขึ้นมาไม่เห็นเจ้าของ ก็กระสับกระส่ายวิ่งไปวิ่งมา ดมกลิ่น จนกระทั่งพบรอยเท้าของเจ้าของ มันจึงตามรอยเข้าไปในป่าทึบถึงที่เสือซุ่มอยู่ มันเห็นเสือกำลังกินศพเจ้าของ
