今日もまた、小学校４年生向けの副読本『กลุ่มวิชาภาษาไทย』（อ.เกื้อกูล เสพย์ธรรม 他５名共著 อักษราพิพัฒน์社 พ.ศ.๒๕๓๘）の中の第１１章「บ้านไร่ไผ่งาม」から出題する。
๑. แสงดากลับมาอยู่บ้านช่วยแม่ทำงานบ้าน ช่วยยายย้อมฝ้ายด้วยเปลือกไม้ แก่นไม้ ใบไม้และดอกไม้ สอนวิธีย้อมสีต่างๆ แสงดาจึงเรียนรู้วิธีการย้อมฝ้ายและการทอผ้าจากแม่และยาย
๒. เมื่อโตเป็นสาวได้แต่งงานกับนายดาบมาลัย โดยช่วยกันทำมาหากิน เปิดร้านขายของ ทอผ้าใช้เอง แสงดารวบรวมเงินซื้อบ้านพร้อมที่ดิน
๓. มีเนื้อที่ ๒๐๐ไร้ ที่อำเภอจอมทอง ตั้งชื่อบ้านว่า “บ้านไร่ไผ่งาม” เพราะมีแนวไผ่สีเขียวปลูกตลอดระยะทางจากถนนหน้าบ้านถึงตัวบ้าน
๔. หลังจากสามีถึงแก่กรรมแล้ว แสงดาได้เริ่มทอผ้าอย่างจริงจัง โดยรวบรวมบรรดาเพื่อนปลูกฝ้ายพื้นเมือง คือฝ้ายตุ่น สร้างโรงเก็บสมุนไพรย้อมผ้า โรงย้อม โรงต้มฝ้าย ปลูกพันธุ์ไม้ที่ให้สี เช่น มะเกลือ สมอ ขมิ้น ขนุน
๕. บ้านไร่ไผ่งามกลายเป็นโรงงานทอผ้า มีช่างปั่นฝ้าย ช่างทอ ช่างย้อม ชาวบ้านว่างจากทำนาก็จะมาที่บ้านไร่ไผ่งาม นอกจากนี้ยังรับซื้อเปลือกไม้ ย้อมผ้า ทำให้ชาวบ้านและชาวเขามีรายได้