前回（２月１３日）に引き続き、タイの小学校４年生向けの参考書である『กลุ่มวิชาภาษาไทย』（อ.เกื้อกูล เสพย์ธรรม他 อักษราพิพัฒน์社 พ.ศ.๒๕๓๓）の第１章の後半から出題する。
๑. มันเสียใจมากก็แผดร้องขึ้นด้วยเสียงอันดัง กระโดดด้วยกำลังแรงเข้าสู้กับเสือ มันมีเล็บยาวและแข็งแรง เสือเสียทีโดนกัดที่สำคัญตาย หมีอุ้มนายพรานแต่นายพรานลุกไม่ได้เพราะเสียชีวิตแล้ว
๒. มันจึงมีอาการเศร้าโศกร้องครวญคราง ด้วยความโกรธก็ฉีกเนื้อเสือออกเป็นชิ้นน้อยชิ้นใหญ่ แล้วรีบกลับไปบอกที่บ้านให้รู้เหตุ
๓. น้องชายนายพรานผู้ตายเห็นหมีมีขนเปื้อนโลหิตกลับมา ไม่เห็นพี่ชายมาด้วยก็สงสัย ยิ่งเห็นหมีร้องครวญครางผิดปกติ ดิ้นเสือกไปต่างๆ ทำหลายครั้งจนเข้าใจว่าคงต้องมีเหตุการณ์อย่างใดอย่างหนึ่งแน่แล้ว จึงขึ้นไปหยิบปืนแบกขึ้นบ่าไปตามหาพี่ชาย
๔. ส่วนเจ้าหมีได้วิ่งนำทางไปที่เสือตาย แล้วกลับมาดึงชายผ้าเจ้าของไปให้เห็นเสือตาย ฝ่ายน้องชายนายพรานปราศจากความตริตรอง เห็นศพพี่ชายมีบาดแผลถูกรอยสัตว์กัด จึงนึกว่าหมีคงจะกัดพี่ชายเราตายแน่ ด้วยความเขลาจึงเอาปืนยิงหมี
๕. เมื่อหมีถูกยิงก็วิ่งไปล้มตายใกล้ศพเสือ นายพรานวิ่งไปจะยิงซ้ำก็เห็นเสือจึงทราบความจริง คิดเสียดายหมีที่ตายจึงนั่งกอดศพหมีร้องไห้ จนสิ้นสติสลบไป
๖. แนวคิดของเรื่อง = ก่อนจะลงมือทำใดๆ ถ้าปราศจากการคิดเลือกค้นด้วยปัญญาตริตรองโดยรอบคอบ ก็จะนำผลความเดือดร้อนมาให้